Τα “μικρά” αλλά σημαντικά…
Άλλη μια Καθαρά Δευτέρα. Καθαρά Δευτέρα στην πόλη. Συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη.
Αναγκάστηκα να περάσω άλλη μια Καθαρά Δευτέρα στην πόλη μιας και είμαι φοιτητής και είμαι αναγκασμένος να δουλεύω επειδή στην Ελλάδα έχουμε ΔΩΡΕΑΝ παιδεία…
Δουλεύω σε μια ταβέρνα και η κοσμοσυρροή που σημειώθηκε (και) φέτος είναι απερίγραπτη. Βγήκε ο κάθε πικραμένος να φάει ελιές, ταραμά και καλαμαράκι στην ταβέρνα. Άσχετα, αν εγώ δεν τον έχω ξαναδεί και δε θα τον ξαναδώ στο μαγαζί για το υπόλοιπο του έτους. Έπρεπε να βγει επειδή ήταν Καθαρά Δευτέρα! Είχε και την απαίτηση να βρει τραπέζι να καθήσει αυτός και τα άλλα 7 άτομα της παρέας του. Ε, όχι ρε φίλε, δεν υπάρχει τραπέζι. Πάνε πέτα χαρταετό. Οι τακτικοί πελάτες που μας ξέρουν και τους ξέρουμε έχουν κάνει κράτηση, θα καθήσουν, θα φάνε και θα τους περιποιηθούμε. Εσύ να πας αλλού ή να περιμένεις.
Αυτό που με ώθησε να γράψω όμως αυτές τις γραμμές, ήταν άλλο. Αφού σχόλασα, πηγα με τα υπόλοιπα παιδιά με τα οποία δουλεύω μαζί να φάμε κι εμείς στην ταβέρνα ενός γνωστού. Εκεί άκουσα έναν υπάλληλο της ταβέρνας να μας λέει ότι σήμερα, Καθαρά Δευτέρα, δεν πηγε το μικρό του γιο πουθενά.
Απλά λόγια, που τα είπε και δε νομίζω να έδωσαν οι υπόλοιποι σημασία. Η κουβέντα άλλαξε γρήγορα. η ουσία όμως αυτών των λέξεων με “ξενέρωσε”! Ο άνθρωπος αυτός έχει ένα γιο και θα ήθελε πολύ να του δώσει τη χαρά να πετάξουν μαζί το χαρταετό. Ή έστω να βγουν μια βόλτα μαζί και να χαρούνε τη μέρα. Δε μπόρεσαν όμως γιατί ήταν αναγκασμένος να δουλεύει.Και αυτό και η γυναίκα του.
Αμέσως μου ήρθαν στο νου περασμένες καθαρές Δευτέρες. Τότε που εγώ ήμουν στην ηλικία του γιου του. Τότε, εγώ είχα την τύχη να πετάξω χαρταετό με την οικογένειά μου. Η χαρά ήταν τεράστια εκείνα τα χρόνια. Όλη την προηγούμενη εβδομάδα, ετοίμαζα το δικό μου χαρταετό, άσχετα αν στο τέλος ήταν αδύνατο να σηκωθεί παραπάνω από 2 μέτρα απ’ το έδαφος! Ο πατέρας μου είχε φροντίσει να έχει στο αυτοκίνητο έναν άλλον που πετούσε…
Μικρά πράγματα πυο όσο μεγαλώνω τα εκτιμάω όλο και περισσότερο. Και η αξία τους είναι… ανεκτίμητη τελικά. Γι’ αυτό σε όλους εσάς που είστε γονείς, σας δίνω μια συμβουλή. Αφιερώστε χρόνο σε αυτά τα μικρά και ασήμαντα πράγματα που όμως κάνουν ένα παιδί ευτυχισμένο. Θα το εκτιμήσουν αργότερα και θα σας λατρέψουν ακόμα περισσότερο.
Αυτά. Δεν υπάρχει λόγος να πω κάτι παραπάνω. Πιστεύω πως πιάσατε το νόημα. Τα λέμε…
